Mantığım Kendini Aştı

Kağıda dökemediğim tek cümlemsin

Yorgun kalemim önünde diz çökmelerde

Laflarımın boynu bükük,beş para etmez

Sen olmayınca içinde, sözlerden bir anlam geçmez

Şu kör gözler yalnızca hayalini portrelemek de

Ruhumun yaraları yalnız senin için kan dökmek de

Gönlümdeki yaramaz çocuk suskun artık gözyaşlarını silmek de

Ürkek ayaklarımın varabildiği en son noktasın.

Tedirgin beynim sadece sana meşgul olmaktan ibaret

Ağlamaklı gözyaşlarım akıtmakta zehrini

Cephe de yüreğim kanının son damlasına kadar savaşmakta

Mantığım kendini aşmış yokluğunu varlığıma alıştırmakta.