Maziden Bir Demet

Seninle en son buluşmamızda ,

Yine aynı kafeye

Ve yine aynı masaya oturmuştuk.

Sanki bir şarkının nakaratı gibi,

Yine aynı garson ve yine aynı içecekleri sipariş vermiştik..

Hava her zamankinden daha kasvetliydi

Yüzün apayrı bir anlam taşıyor,

Kaçırıyordun gözlerini gözlerimden

"Bakarmısın?" dediğimde;

Kafanı önüne eğmiştin.

Sanki mahşeri yaşıyordum o an

Kafamdan kaynar sular dökülmüş bedenime,

Ama tir tir titriyordum karşında...

Anlamış ve gözlerim dolmuştu

Yine beni terk edip ,

Yarı yolda bırakıp arkamdan vuracaktın

Alışmıştım aslında yalnız bırakmana beni...

İnanmak istemedim ilk başta

Ama ikinci kez "Gidiyorum iki gün sonra " dediğinde

Ölmeden evvel karşında kefenimi giymiştim.

Hiç bir şey duymuyor,

Hiç bir şey görmüyor,

Sadece "nasıl ve neden" diye kendimi sorguluyordum

O gün içtiğim kahve,

Dünyanın en acı kahvesi olmuş,

Gönül bahçemde yeniden açan güllerim solmuş,

Hayattan hiç bir ümidim kalmamıştı.

Kalkmak istediğinde;

Sanki bedenim sandalyeye yığılmış kalkmak istemiyor,

Gözlerim gözlerinin içine bakamıyordu

İstemiyordum ağladığımı görmeni,

İstemiyordum beni aciz ve çaresiz halimi,

Ama başaramadım

Benim en zayıf halimi görmüş,

Kendinde suçluluk hissediyordun

Ama yinede yüreğimde buruk bir sevinç vardı

Çünkü senin mutluluğun benim için herşeyden önemliydi

Eğer sonunda sen huzur bulacaksan,

Eğer sonunda sen mutlu olacaksan ,

Değil karşında bir Hakanı

Bin tanesini bir tebessümün için feda ederim.

İşte ben seni böyle delice,

İşte ben seni böyle çılgınca,

İşte ben seni böyle tutkulu sevdim....