Monolog
Martıların denize
Kuşların gökyüzüne
İnsanında söze sohbete
Gözündeki kürreye
İhtiyacı var kalplerin birbirine
Ömür kısa olsada günler uzun
Bugün varsın yarın yoksun
Belki hiç bir şeye hazır olmaksızın
Kalbi doğasına bırakmalısın
Ki aşktan değil aşksızlıktan korksun
Güzel olması için
Mutlak doğrusu yoktur hayatın
Doğru sandığında mutsuz
Belki yanlış bildiğinde mutlusun
Yağmur yağdığında
İlla şemsiye mi açılmalı
Belki biraz ıslanmalı
Hayat hiç bir zaman iç açıcı olmadı
Acısıyla tatlısıyla yaşanmalı
Bir fotoğraf karesi olarak
Kalmak mıdır acaba mutluluk!
Acı zamanla geçebilir
Ama mutluluk iki kişiliktir
Tek başına dans edemezsin mesela
Monolog sohbet sıkıcı olur daima
İnsanın solundaki boşluk dolunca
Başka insan kalmaz dünyada
Öfkede dikkatli
Sevgide kontrolsuz olan
Uyurken iyi dileklerle üstünü örten
Uyanınca günaydın
Herşeyi severim ama
Seni herşeyden daha çok diyen biri olsa yaşlanırmı insan
Sahip olduğun tek şey
duyguların
Gerisi kara toprağın
Sıradan şeyler için elinden geleni yapan insan
kalbinden geleni yapmaz
Hep onu susturarak geçer zaman
Ve hayat geç kalmayı affetmez bazen
İçini bir kurt yer kanar durur yaran
Genelde hikayeler tek kişilik ama
Olsaydı eğer!
Binlerce dizeler yazmak için
Binlerce kitap okumak isterdim
Çünkü!
Bu ürkek kalbime rağmen
En çok aşık olmayı isterdim..