Mor Kanadımda Hala Kanıyorken

koca bir çınar gibi,

vakur ve asildim

yarılsam da gövdemin ortasından

sırtımı açık bıraktım kasırgaya

devrilmedim

direndim

kurusa da dallarım

hazan yapraklarımla

örttüm tüm hatalarını aşk'ın

asıldım umudun umutsuz saçaklarına

ve bırakmadım yaşamın ellerinden

sonsuzluğuna merhaba dedim

bu ebedi yolculuğun

edebi bir var oluşla

bir çift göz pınarında

arındırdım kirli ne varsa

yankısı vursa da ayrılığın

dağların ardından

buzla teslim etmedim, sıcak ruhumu

ısıttım nefesimle

yaktım tüm korkuların ucundan

ve sen canımdan bir sırken

mor kanadımda hala kanıyorken

yıkılsa da önüme, ölümden alevler

ben yanarım da

yine hiç kıyamam ben sana

bir parça çaputla, dilek ol ağacımın dalına

süpürge ettim bu saçlarımı uğruna