Müebbet Sevda....(hazan Mevsimi...)
İçime çektiğim nefes....
Baharı düşürmüş ellerinden
Gül kokusundan yoksun
Dikenleri savuruyor rüzgarla ....
Soluğum kesiliyor
Parçalanıyor yürek
Suskun bakışlar
Ağlamaklı bir çehre
Kabullenmiş bir beden....
Dallarım budanmış....
Meğer ne büyük hataymış
Köklerime can gelsin derken
Özüm köklerimde değil
Budanan incecik daldaymış...
Kırılan dallarım...
Harabe kulübenin
Köhne şöminesinde
Çatır çatır yanıyor
Umutlarla kül oluyor....
Kırık cam yüreğimden...
Zemherideki acı rüzgar
Davetsiz misafir misali
Sorgusuzca küllerimi uçuruyor
Bilmediğim yerlere düşüyorum....
Ayazlarda üşüyorum...
Mecnunluğumu biliyor
Kah ağlayıp kah gülüyor
Sırtımda yılların yorgunluğu
Düştüğüm yerde sürünüyorum...
İşte böyleyim sevdalım....
Ne bıraktın ardında
Hasretinden
Özleminden
Bir sürüngenden başka....
Hayat veren bir bakış...
Aklımdan çıkmayan bir gülüş
Karınca yuvası zifir yaşantıma
Ela gözlerinle bir güneş parıltısı
Ölmüşlüğüme son bir umut ....
Bir resminimi bıraktın son vedada....
Ne kaldı geriye hatıralarımdan başka
O kadarada gücün yetmezdi artık
Onlarıda yanında götüremezdin ya...
Cennet bahçesi şehri...
Neron misali ateşe verdin....
Mevsimin en sıcağında
Güneşime perde çekiverdin....
Gel sevdalım kaç zamandır hazan mevsimindeyim...
Ben bende değilim artık sana ömür boyu müebbetim...