Mutlu İnsan
dört duvarım, dört tekerim yok
ayaklarım ve onların pabuçları var
güneşten sobam
bulutlardan damım var
hiçbir ücret ödemiyorum onlara
ısı bedava gölge bedava
gökyüzünün hepsi benim
çünkü en çok ben bakıyorum
zenginlerle aynı tarife uygulanıyor bana da
ama ben zaten öyle zenginim ki
sormayın
hiçbir en zenginde olmayacak kadar
özgürlüğüm var
onunla bol bol yaşamak için
zaman kazanıyorum
elim öyle açık öyle uzun ki
namludan kurşun çıkmadan
önce tutuyorum tetikteki parmağı
kanları yerde değil rüzgar uçurmadı küllerini
Elif’imden bir güneş daha doğdu içimde
karz-hasen biriktirdim lokmalarımdan
sandelyeyi itmeden az önce
“adalet” yazıyorum idam kararına
yaz bahçesiyiz onun yüzünde
şimdi ikimiz
ah! çocuklar ah ah ah!
mal kullarının kirli savaşının
kurbanları
ormanları yanıyor çocukların
zamanımı kalkan yapıyorum
belki bir topal karınca kurtarırım diye
özgürlükten kazandığım zamanı
uzatıyorum bol bol
yaşamaktan parça parça
gözüm gönlüm bir doluyor bir doluyor ki
sağanak sağanak
rahmet yüklü bulutlar gibi
ağlıyorum
geri dönüşler ağlatıyor beni
en çok da oyun oynayan çocuklar
yaşamak için
26/07/2020 yağmur...