Nadası Özledim

çaresizliğimi sahipleniyordu,

göç eden kuşlar.

karabulutlarım,

nöbetlerim,

vazgeçişlerim

arkalarından gidiyordu.

yadırgamıyordum.

her hasatta

yüklüyordum kanatlarına

dertleri, kederleri

dönerken boş geliyorlardı.

bilmiyordum

kara tohumları nerden buluyorum

nasıl büyütüyorum oncasını

sormuyordum

vazgeçmiyordum da

daha bereketli bir sürü buluyordum,

içimde bir yerlerde

mevsimimi hiç kaçırmıyordum...

kanat seslerini duyuyordum

alıp gidiyorlardı benden

korkmuyordum

acımıyordu tiftiklenişim

bir kahkaha koparıyordum

bir karmaşa bir telaş

ve kaçıp gidiyordu tüm emeklerim

bir kahkaha koparıyordum

ve kaybediyordum

giden bir parça benliğim.

Mustafa Akkoç