Namlunun Ucunda Ölüm

Gögsün bir inip bir kalkıyor

Sesin boğuk boğuk çıkıyor

Dilin çatal dile dönmüş tıslıyor

Ağzından çıkan o zehirli sözler

Engerek gibi insanı sokuyor

Öfkenden gül kurusu dudakların

Titremekten mora dönmüş

Tel tel Örülmüş kumral saçların

Sanki kırbaç gibi can yakıyor

Gamzelerine damlalar süzülmüş

Zeytin gözlerinde şimşekler çakıyor

Beraber umutla diktiğimiz

Sevgiyle can suyu verdiğimiz

Mimozaların sarı çiçeklerine

yıldırımlar nefretle bir bir düşüyor

O Pamuk ellerin,ojeli tırnakların

Bir dişi kaplanın pençesine dönmüş

Ben aşk denizinde serseri bir mayın

Düşmanımın silahında ki son kurşun

Hadi durma çek şu çelik tetiği gülüm

Mayınlar arasında yürümekten yoruldum

Namlunun ucunda gülerek gelen ölüm

CENGİZ DAMAR