Ne Garip

ne garip

hayatın sonbaharına dökülmüş aşk tohumları

ikinci baharı yaşarken sevinç gözyaşlarımız

kim derdi ki gönül bahçemizde ölümden bir umut yeşerecekmiş

ne garip

gelmekle başlarmış ayrılıklarımız

bir gençlik sarhoşluğunda yaşlanırken ömrümüz

kim derdi ki koltuk değneklerimizi sevdalar kemirecekmiş

ne garip

büyük bir tutku ile bakmışken aşkın gözlerine

dünyaların en güzel kalbine bağlamışken umudunu

kim derdi ki anadan doğma bir kör çıkacakmış karşına

ne garip

insan onca terk edilmişlikten sonra

onca vurgun yemişlikten sonra

kim derdi ki son nefese dek hiç yaşlanmayacakmış...

xıı.vııı.x