Öfkeli Bir Rahmet Sana Hükümsüzlüğüm

Adının ömür tuşunda delirmiş ellerim

Aşk bir yılkının yelesinde kısalmış an

Ölümün suretini çiziyorum suya

Ne çok yakınsın yar

Ne de varlığın kadar uzak

Bu çürümüş yaşam çıkrığındaki çürümüş bedenim

Bu kurtlar sofrasında seni gizlice içmelerim

Hangi dilde konuşuyorsun söyle sevdamı

Hangi yokluğun terkisinden kayıp gitmelerin

Vakit yokluğunsa aşk bakışlı yar

Üşümesi normaldir serçelerin

Al düşlerimi yeniden boya renklere

İlençli sancıların kederi dönsün gurbete

Eşkıya figürler çizdim yıllardır mor dağlara

Şerh koyarlar bir gün yazdıklarıma

Tut ellerimi yitirmeden aklımı

Cinnetimin salası okunmadan minarelerde

Aşikâr bir cümlenin kahrında ezik saatler

Senli düşlerin raflarında bir tutam toz

Kader diyorlar imkânsızlığın diğer adına

Soyut masallarla avutuyorlar biçare ruhumu

Senden uzakta ışıyorsa aşk yıldızı, neye yarar!

Öfkeli bir rahmet sana hükümsüzlüğüm

Dudağımda hummalı yakarılar uçuğa dönüştü

Limitsiz düşünüşlerimin mevsim geçişlerindeyim

Kendi mızrabımla dokunamaz oldum sevda sazıma

Usumun pejmürde sokağında tek sana deliyim!

Yakarısız bekleyişlerin demiyle ıslanmaz saatler

Ateşin kollarında söker şafak, biter aldanışlar

Kaç gece doğurdum asi kirpiklerimde sensiz

Kaç beden taşıdım aşka mahpus gönlümde

Bir sevda yaran iyileşmedi sana vurgun yüreğimde