Ölü Bebeklerimize

Astılar

Kesik düşler sallandı

Yıkık balkonlarda

Gördüm, şehir asıldı

Çocuk

Annesinin memesinde ölürken

Biz yaktık tüm dilek ağaçlarını

Dilekler küllerin kalbinde

Ulaşırken tanrıya

Tanrı döndü tatilinden

İnsanlık bozdu suskunluğunu

Yeni dilek ağaçları diktik

Yıkık şehirlerin başlarına

Kirli çaputlar sarayım mı?

Yaralarınıza

Hadi gülün!

Sonra kim susturur şehirleri

Ve kanayan urlar gibi

Mutluluk sözcükleri

Fısıldayın kopmuş kulaklarımıza

Bağışla

Ellerim olsa severdim

Saçlarınızı!!

Gün sustu

Kızıla boyadığımız güneş

Battı

Kanın buruk tadı dudaklarımda

Hadi bitirelim bu şiiri!