Ölüm Kokan Ruhlar

/Bedenimiz değil, ruhumuz gömüldü mezara/

Gözlerinin değdiği yerleri ruhumla okşuyorum.

Ruhum ölüm kokuyor.

Sen

Saçlarımı seviyorsun ruhunun elleriyle

Ruhun ölüm kokuyor.

Hayatın

Eteğini çekiştirerek

Kopuyoruz

Geleceğimizden.

Bu defa arınalım sevgilim

Musalla taşında

Tükenmişliğimizden.

Azrail'in soğuk ellerinde

Son bir çırpınışla özür dileyelim

Ardımızda bıraktığımız yıpranmış bedenlerimizden.

Ve bırakalım sevdamızı çiçek yerine

Mezarımızın üzerine

İçlerindeki acıyı ağlayarak dökenler

Yeşertsinler diye yeniden.