Ömürsüz Aşklar Öncesinde

ayrılığa mahkum

esiriz kavuşmağa

azalıyor gece

gece

milyon yıldızdan birinin

sönüşünü duyana uzundur

ve oyunlara en uzak çocuğum

hâlâ...

ömürler çürür

ömürsüz aşklar yeşertmek için

kömür kokulu bir pusun soytarısı olmamalı

şair...

ve evler ki yalnızlığa meydan okurlar

odalarında ölümden konuşmak ayıptır

çamurlu sokaklarında

yaşam yenilmez bir ordudur

bir umutları paslanmaz kapılarının

şair

ağlayacak aşka

ömürsüz aşklar öncesinde

yarınını öğrenecek halkından...

bizimle doğan rüzgarlar ihtiyarladı

nasıl olduysa biz çocuk kaldık

aşk içimize sığmadı

acılarımızı saklayamadık

seslerimiz karıştı birbirine

yalnızlaştık...

çocuksuluğun

bir yılan gibi kıvranmıştı yanımda

ama benimle değildin

saçlarını koklamak istedim

doyasıya öpmek

yüzünün herhangi bir yerini

sesin seni inkâr etti

hayata dargın nefesin

bana hep son kez bakar gibi baktın

ama beni hiç sevmedin

ilk kez sever gibi

ve ben şimdi

sevmiyorum sonları ve ilkleri

ortasındayım bütün yalnızlıkların...