Önce Kendimizden

çalıdandı süpürgelerimiz;

soğuk kış günlerinde

üşümek nedir bilmezdik,

kıpkırmızı burunlarımızla

gülümserdik birbirimize,

sokakların çalısı çırpısı bize emanetti

süpürmek bize baki...

kendi sokağımızdan başladık

kural buydu,

böylece biter sandık,

bizim sokağa beni bekçi yaptık...

giderken aydınlık görünenleri hatırladın mı?

işte onlara teker teker daldın,

son görüşümdü seni

son eskisi gibi görünüşündü...

sana bakmaya geldim

biliyor musun, o karanlıkta vurgun yedim...

nasıl görecektin ki ?

ben bile seni seçemedim

sen beni nasıl seçecektin ki?

göremedin biliyorum,

temizlemeye daldığın o sokaklarda

o keşmekeşte,

öldüm öldüm dirildim....

bekçiydim kendi sokağımıza

orada yine bekledim,

dönmen öyle zordu ki,

her yeri temizleyemezdin, göremedin ki...

kural neydi?

önce kendi sokağından başlayacaksın,

ikinci kural; orada yaşamayı unutmayacaksın...