Öte'ye Yol Var Mı

Büyüdüm...

Çok değiştim..

Yitirdiğim onca şeyin acısı

öyle değiştirdi ki beni,

yeni bir ben yarattım

kendimden...

Öyle anılar saklamışım ki içimde,

hep bugün gibi,

hep gelecekmişsin gibi..

Gelmeyeceğini

kabul ettiğimde

bir kere daha büyüdüm

ve bir kere daha değiştim...

Yağmurlar

toprağına değil

bana yağıyordu sanki,

gökyüzü

senin güllerini değil

beni büyütüyordu...

Hasret

sana değil

bana koşuyordu her gün.

öyle büyük bir boşluktu ki

yitip gidişin,

daha önce kullanılmamış olsaydı

adına kara delik derdim..

Ne varsa yutan,

mutluluk sevgi özlem

neşe sağlık ve hayaller...

Büyük bir boşluk...

Geride yutulmamış

hiç bir şey bırakmayan...

Aynada yansıyan

senin gözlerin,

saçların kaşların...

Anlam...

Bir çiçek bahçesinde

uçsuz bucaksız bir mavide

koşar adım yürüyen

bir kız çocuğu masumiyetin

ve bir de nefese meydan okuyan

asi ve hırçın gözlerin...

Hepsi aynada şimdi...

Çok değiştim çok,

büyüdüm aniden...

Bir geceyi sabaha bağlayan

yıldızlar kadar çok

ve hayal edemeyeceğin kadar derin...

büyülü şarkılar

söylemiyorum artık,

sessiz mırıldanışlarım

gökyüzünde yankılanıyorlar...

Kimsesiz bir kalabalığın ortasında

bir Sartre kadar yalnız,

bir Camus kadar yabancıyım kendime...

Yutuyorum

yitip giden ne varsa içimde...

Susuyorum,

öyle ki içimde kopuyor fırtınam

Kim bilir,

Nereye...

Gülünce alabildiğine yüksek,

ağlarken öylesine içli ve sessiz...

Dibine kadar yaşıyorum

galiba yokluğunu...

Bazen yeni dostlar geliyor

çalıyorlar kapıyı,

bilmiyorlar ki

içeriden açılıyor kapı...

Bazen eski dostlar

sıkılıp gidiyorlar

vurdum duymaz...

Anladım,

büyümek

ipi tek başına göğüslemek...

Çok değiştim, çok...

görsen tanıyamazsın..

sahi

görüyor olabilir misin?

Bak sana ne anlatacağım,

bir kitaba sardım bu aralar,

ölümden sonraki yaşam ...

Burada olsan

eminim defalarca okur,

defalarca bana sorardın

ya da yok sormazdın,

defalarca anlatır,

benim gibi düşünen

biri varmış diye sevinçten

havalara uçardın...

Tesadüf mü bilmem,

senden sonra

senin gibi düşünen

öyle çok kişiyle karşılaştık ki,

kanıksar oldum artık.

Ne diyordum...

o kitap...

İşte belki de görebildiğin,

duyabildiğin

ve hatta belki

konuşabildiğin bir yer orası...

Ne var ki,

şanslı olamıyoruz,

seni duyabilecek kadar...

Belki de,

o kadar uzakta,

değilsin...

Cennet ya da cehennem

orada yok,

her ikisi de

burada..

ne kadar

huzur mutluluk

ve sağlık var aynada

o kadar cennetteyiz aslında...

tersini de biliyorsun zaten..

gerek yok anlatmaya...

Şu son günler

her zamankinden daha çok

duymanı isterdim beni,

ve ben de seni...

Öyle ki,

o büyük kalabalıkta Sartre olmak,

bu kara delikte Camus olmak

ve toprağının başında oturmak

çok zor artık...

Öyle ya,

büyümek hiç birimiz için kolay olmadı...

Bir istiridye diyorum artık hayata,

hepimiz istiridyeleriz...

Bilirsin

kıymetli inciler istiridyelerde oluşurlar.

Fakat öyle kolay değil...

Önce kum taneleri girmeli içeriye

ve rahatsız olmalı istiridye...

Yani düşünsene,

bir istiridye bile

acı çekmeksizin kavuşamıyor inciye...

İşte ne ilginç ki,

bizim hayatımız da

bir istiridye...

En güzel inciyi yaratmak üzere...