Öykün

tuttuk aramıza yatırdık kar sesli...

konuşma aptal

donuyorum

uçurumlarıma buz dağları doldurdun

içi boş

kabaca yoksul

gereksiz orkestrasyonundum

çığlıksız kuş kalabalığı

tuttun vurdun

kanadı rüzgarı en sevenini

hadi kurtar kendini

yalansız yaşamak dediğin için...

bütünümle yarıyım

tümlerim biçare

sadece acılarım çok sesli

gözlerini mızıka sanıyordum

kirpiklerin kanattı dudağımı

bakışlarının sesini duymanın bedelini

ödedim kanayarak

üç gün üç geceli

kendine gelemedi yatağımın kırık ayağı

terkedilmiş kirlilerim

ucu kalkık ayakkabılarımın sol teki

bütünümle yarıyım diyorum şapşal

doğa kesmiş ortadan bizi

hayat gömleğime yakışmıyor

sensizlik kravatım

boğuluyorum

resmiyetinden bana küfredişinin

bütün varlıkları düşündüm tek tek

apartman balkonlarında çamaşır mandallarına

yeşil ışımasına pollayanalı otların

gözlerimi nasıl oldu da bulamayışımı

sen olmayınca coğrafi anılarla dolu kitaplarımda

bütünümle yarıyım diyorum anlamıyorsun

kalan yarımı da kesiyorsun

bütünleyerek acılarımı

yorgun kantolarımı bırakarak

ağaçlı yolumdan çekiliyorsun

sözcüklerimin düştüğü yerden

kimse geçmesin istiyorum

çünkü orda sen varsın

bu senin öykün...