Palyaço Türküsü

kelebek

bulutun peşine düştü

ağlamaklı bir yelkovandır şimdi

kozasını ören tüm ıslak palyaçolar

parke taşlarıyla öpüştüm

lizbon’da bir sokakta

çıngıraklı bir kukuleta giymiştim

burnumda kendini inkar eden

turuncu bir ponpon

dört saat ağladım kaldırımda

sonrasında biraz somon

biraz şarap

gün bitmişti çok şükür

ama türkçe değil

portekizce

istanbul’u özledim

öleceksem

beyoğlu’nun kaldırımlarında

ölmeliyim

bir tek çocuklar inanmalı

bir palyaçonun yorgun kalbine