Paris'in Hatırına

Can' mısralar- son.

Demiş ya Veysel

" uzun , ince bir yoldayım.. "

tam ordayım.

Bıçağın en ters yüzünde yürüyorum

biraz kaysam sağa

kesilecek ayaklarım

incecik bir yol önümdeki

sonu nerde bilinmez.

Her durakta bir yolcu iner mutlaka ,

bir yolcu biner muamma ,

ben seni 34 numaralı durakta

hangi cadde olduğunu bilmediğim

bir

yerde

indirdim.

Farklı mahallelerin çocuklarıydık seninle

hep kavgalıdir aşağı ve yukarı mahalle

ve

- mutlaka -

aşağıdan bir genç

yukarıdaki bir kadına

aşık olur ,

masal başlar ,

masal kanlı biter ,

belki ;

bu yüzden bıraktım seni

34 numaralı durakta.

Ayrı insanlardık biz

baştan ayrı'ydık yani

bak'ma sen biz dediğime

hiç benimsemedik o kıyafeti üzerimize

sen daha bir marka istedin

" siz "

benimki fakir işiydi hep

" sen "

belki ;

bu yüzden bıraktım seni

34 numaralı durakta.

Gece gündüz misaliydik seninle

vakitsiz açmıştık gözlerimizi birbirimize

vakitsiz kapatmıştık

hiç karşılaşamamistik aynı gök yüzünde

birlikte bir yıldız alamadık avuçlarımıza

birlikte seyre dalamadık kız kulesini

- nerden geldiyse aklıma -

belki ;

bu yüzden bıraktım seni

34 numaralı durakta.

Tek buluştuğumuz yerdi Paris ,

bizi birbirimize bağlayan tek yer ,

ölmek istediğim yer ,

- beni atsınlar Paris'in koynuna

ölüyüm , gözüm açık

ne farkeder. -

dediğim yer ,

sen Paris'tin

ben aşk

belki

bu yüzden alamadım hâlâ yeni bir yolcu ,

bu boş hayat otobüsüne ,

Paris'in hatırına.