Platonik Sırdaş

Ok yaydan çıkmıştı bir kez...

Doldu gözlerin, çölde kurumuş kuyu gibi

Sen orada ilk kez soyundun,

Çırılçıplak kaldın hiç giyinmemiş gibi

Dağların başında bir sarı istilâ

Yırtılan beyaz örtü,

Kışa kefen olmuş âdetâ...

Biz ise,

Duvarla öpüşen, güneşle sevişen

Bir begonvil kadar olamadık

Olamadık hiç âşka müptelâ

Yine de düştü inat askıların omuzlarından

Utangaç kırmızılıklardan geceliğin düştü

Örtünmek faydasızdı artık

Seni hayata bağlayan ne bir öpücük, ne bir gülüştü

Biliyorum, âşk soymadı seni yavaşça

Titreyen parmaklarında dolaşan ben değildim

Oysa sen döktükçe içindeki zehiri

Bulduğum teselliyle sensizlikten dirildim

Hâsılı,

Ağladın...

Ağladıkça bana karıştın...