Revan Yokluk
şimdiler de, ihtiyarlık demine
aynı liman dan yelken açıp
son vakte dek her günü
mutluluğunun kavgası edinip
gece ayazının ellerin de ısınan sıcağını
ömür sermayesine katarak
gözüm de ki uyku katranına
bakışların arasında dalıp gitmek vardı
mürekkebin kovaladığı şu satırların içinde ki
safi aşk bağın da
düş meyvesini aynı değirmene öğütüp
gelecek lokmaya aynı duayı etmek vardı
ama sebebi gizli kalmış bir niyetle
ertelendi sanki, bütün dilekler
sonra soğudu aynalarda ki ifade
buruk bir acı işledi, sözü sukut edinen
artık işlevsizdi, fikirlerimin gece voltası
ve eşlik etmeye durdu ardında ki soluğu
tekkerürün ince ayarın da
hüzün çeşmesi oldu gözyaşlarım
hele rüzgar da ki kokuna muhtaç kalmışken
inceden inceye sızlattı, hasretin unutkanlığı
seyyah masalında ki bahta
ak renk ıslahıyla giden beden toprağı
revan bir cümle oldu
''gül bülbülsüzlüğe koparıldı
bülbül gül dikenine mükellef bırakıldı''