Revan Yokluk

şimdiler de, ihtiyarlık demine

aynı liman dan yelken açıp

son vakte dek her günü

mutluluğunun kavgası edinip

gece ayazının ellerin de ısınan sıcağını

ömür sermayesine katarak

gözüm de ki uyku katranına

bakışların arasında dalıp gitmek vardı

mürekkebin kovaladığı şu satırların içinde ki

safi aşk bağın da

düş meyvesini aynı değirmene öğütüp

gelecek lokmaya aynı duayı etmek vardı

ama sebebi gizli kalmış bir niyetle

ertelendi sanki, bütün dilekler

sonra soğudu aynalarda ki ifade

buruk bir acı işledi, sözü sukut edinen

artık işlevsizdi, fikirlerimin gece voltası

ve eşlik etmeye durdu ardında ki soluğu

tekkerürün ince ayarın da

hüzün çeşmesi oldu gözyaşlarım

hele rüzgar da ki kokuna muhtaç kalmışken

inceden inceye sızlattı, hasretin unutkanlığı

seyyah masalında ki bahta

ak renk ıslahıyla giden beden toprağı

revan bir cümle oldu

''gül bülbülsüzlüğe koparıldı

bülbül gül dikenine mükellef bırakıldı''