Rüyasal

omuzlarımda taşıdığım kekre yarım ölümdü özlem

parmaklarıma değin her mevsimine kendimi böldüğüm

yarınlarımı toprağı adımlarımla yararak ektiğim

bir sonsuzluk korkusunda...

sonlansın istiyorum son yalnızlığı insanoğlunun

sonsuzlukta kaybolmak korkusuyla tüllenmeden ömür

ve aklımızın maviye acemi lekesiz göğüyse sevda

bulutlanmadan çocukluğumuzun rüyasal kısalığı...

mütevazi pazartesilere benzemeliydi güleç yüzün

iç huzursuzluğumun son basamağında sıcacık sarsıcı

kır günleri gibi kendinden bir aydınlıkla arınmış

kalmalıyım hiçbir şeye benzemeyen bir pazarteside...

erken baharlara alışkın değilim bilerek geç geldim

geç geldim geç öpüşlere yılkısı açık beyaz muştulu

kendimi ben kirlettim aldandım ölüme acelem sanaydı

sanaydı kuşkulu gitmek kendindeki bir başka kendine...