Sabrı Selamette

Gözlerim değmesin

Yüreğim çarpmasın

Ne olur ki canım!

Kıyamet mi kopar?

Kendiyle konuşuyordu kadın

Saatine baktı

Durmuyordu akıyordu zaman yine

Onu hatırlatan her şarkı

Hüzne boğdu, özlemle doldurdu..

Geceler beni gündüzler seni anlatır

Gün doğunca hele..

Saat 11

Aklıma gelirsin işte

Zaman tünelinde

Ben ve sen kalır o yerde

Lüksümüz sade bir kahve

Gülüşümüz kalınca dudak izlerimizde...

Sabrı selamet olur belki

Uyanınca gün

Kalkınca hüznüm ruhumdan

Çocuklar gibi sevinirim

Yollara vurunca kendimi

Geçer belki.....

Laflar sıralanır

Sözler kafiyesiz kalır

Düşer nemli bakışlara..

Aklından gelir geçer

Kulağında sesi

Dokunuşlarını

Teni özler..

Kadın yalnızlığını atar er meydanlarında

Konuşur susmak istemez gibi

Gevezelik yapar

Unuttuğunu ispatlarcasına..

Müzayede ki en değerli antika gibi

Pahalıdır düşünceleri

Parayla alınmaz..

Aklından hep geçirirken

Saat 11 olmak üzere

Gidemez

Sabrı selamete ulaşmalı

Bilir onun için en iyisi oluşunu

Müzeye çevirdiği evine bakarken

Bir yudum kahvesinden alır

Kendiyle baş başadır artık

Dalar maziye

Elleri boş

Gözleri yok olur

Kalbinde sade bir sızı

İçinde kalan son şarkı

'Gitmek tüm kalanları yanında götürmekmiş

Ben bilmem, sen bilirsin elbet

Sen gidiyorsun..'

Boğazında kalır gözyaşları

Söz vermiştir ağlamamak adına

Atar kendini dışarı

Hızlı adımlarla

Evden uzaklaşır..

...

24/mart/2011

perşembe