Saçlarını Okşayış Rüyam

kıskanırken kış mağduru serçeler

saçlarını okşayış rüyamı

sen ellerimi tanımadan bıraktın

narenciye kokulu sabahlarımın

kimsesiz öncesinde

kimim kimsem yok hâlâ

ve olsa olsa

saçlarının omuzlarını sessizce örtüşüydü

siyah beyaz bir resimde

sulu boya çocuksuluğu kıt kanaat umutlarımı

titreten

söyleyemediğim bir ara zaman mutsuzluğuydu

sana kadar solfeji hayata bakış açımın

artık benden arta kalan ölüm değil

ölümden arta kalan benim

benden arta kalan seni sevmek

seni sevmekten sen

sendense şu koca evren yavrucuğum

evrenden ayrı bir yerin var yalnızlığım için

yakınmıyorum

dört bucak mağrurluğumu kitaplarda bulamayışımdan

sen...

açmadığım bir sayfasın öykümde

karmaşık

ansal

flamingo resimli

okuma kitabım olsan keşke

hadi

çocuklaştır beni

kovmadan

dövmeden

kızmadan

senli benli...