Şairin Piçliği Ve Kadın

Alınyazımda harfler yettiğince koştun sen

Çalı saçlı kadın;

İnsanlar intihar gibi çarparken omuzlarına,

Her bir titrek adımında;

Tedavülden kalkmış bozuk para gibi

Savruldun

Rüzgârsız sokakların çalıntı organlarına.

Ezbere bilirsin sen aşk şarkılarını;

Fötr şapkalı adamlar

bin fersah geride bırakır çarçabuk

genelevlerin

heyecanlı günahlarını.

Ve işte sen,

tıpkı bu şarkının plağı gibi

Çoktan,

ateşe av; sesi kısık bir pikaptın.

Paltonun iç cebine sakladığın

ayyaş beyazı

Baban zannedip

Kim bilir, hangi dükkandan çaldın?

Ve senin bir kokun yok;

Parfümündü aşkın cinayet mahalinde kan kesen,

kanarken

tatlı tatlı esen.

Biçimsiz bir vızıltı:

Kemanının tellerine ayağı takılan ateş böcekleri

Feryat eder:

Gündüzün bizi evimize kapatan

askeri darbesinden

bile

daha terörlü, bu kadının ıstırabı!

Yüzünün yarısı kahpe soyudur sütü bozuk kadın;

Yüzünün ötesi

Balta girmemiş bakirelerin kasığına ilk

dokunuştur;

erkeksi.

Perili köşk gibi aydınlıkken sen

ümitsizliğin göğünde;

Perili köşk kadar terk edilmişliğin

tutuklanıyor

Alaycı sevdaların gözü önünde.

Tavan arasında ölü bulunacak

bir çocukluğun var senin;

Bahçendeki meyveleri koparmaya çalışırken,

Kurşunlara dizdiğin.

Ve şimdi

hicap güzel duruyormuş gibi kirpiklerinde

tutuştun şeytanla ladese!

Tanrı'ya ettiğin dualar ertesi

Kırılmamış bir tek düş ve

kemiğin kalmış gibi

Lahidinin

kahve kokulu derinliğinde.

Biz hiç aynı olamadık seninle, sersem kadın

Roman satırlarında küflenen

bir masalın vardı senin

Benim ise yalnızca;

Bir tekil, bir çoğul piçliğim.

Koynunda uyurdu güneş ve ben

özellikle ilkbaharda

donarak can verirdim.

Anlayacağın;

Akbabanın iştahını kabartan

taze bir leş;

Otostop çekip yolunu bulamayacak kadar

kayıp bir ülkeydim.

İtiraf etmeli:

Zavallı kadın,

seninle hiç aynı olmak istemedim;

Çünkü sen;

Kendimden kaçtığım, bendin.