Sakın Gelme Benden Bir Şey Kalmadı Geriye

Bütün gemileri yaktım.

Birbirimize ulaşan

Ne kadar köprü varsa

Hepsini yıktım...

Ölümden bile güçlü dediğim aşkım

Beni bıraktı sahilde /kumlar üstüne..

Balıklar bile güldü halime

Senin yüzünden..

Anla işte

Benden hiç bir şey kalmadı geriye...

Martılar baka kaldı.

Düşe kalka anılar içinde süründüğüme.

Yine de,

Sen bakma böyle göründüğüme..

İzmir'in imbat rüzgarları yüzüme vurduğunda

Kendime gelirim sonunda...

Yine bulurum kendimi Bornova sokaklarında

Yine yalnız..

Yine sensiz.

Doğru da olsa..

Yanlış da olsa.,

Madem gittin..

Benim için sen bittin.

Şiirlerim bitmese de

Kahır yüklü düşüncelerim de bitti..

Hüzün dolu gecelerim de...

Öyle, her gece

Apansız gözlerimin önüne gelemezsin artık.

Bütün ışıklarını yaktım yürek odalarımın.

Gözlerimden kaçamazsın köşe bucak..

Sen duymadın..

Bu yüzden bilmezsin

Gönlüme söyledim

Seni benden hep uzak tutacak.

Her zaman benden uzak kalcaksın

Hele bir gelmeye çalış..

Hele çat kapı girmeyi dene kalbime..

Göreceksin:

Benden hiç bir şey kalmadı geriye...

En iyisi,

Bensiz olmaya şimdiden alış..

Beni sorma...

Bağrıma taş basacağım.

Kendimi yeniden tanıyacağım /karış karış..

Maziden kalan ne varsa.

Hepsini kesip,

Darağacında asacağım.

Benden başka

Kimseler bilmeyecek.

Kimseler görmeyecek...

Sen gittikten sonra

Anılarımızın hepsini

Dalgalara bıraktım

İçim yana yana...

Kendimi kapattım sana

Suskunluğum bu yüzdendir

Anlasana...

Gör işte..

Benden hiç bir şey kalmadı geriye

Unuttun mu

Yanımda olduğun zaman,

Her günüm bahardı...

Gözlerim masum,

Bebek gülüşleri kadardı.

Gözlerim papatyalara benzerdi /öyle derdin..

Her gülüşümde

Başka bir kır çiçeği açardı /öyle derdin..

Köşe bucak kaçmazdım

Köpekler yalnızlığımdan.

Dilimden hiç düşürmezdim adını /unuttun mu?

Dedim ya,

Ölümden bile güçlüydü aşkım

Bu yüzden bütün hüzünler,acılar

Korkar kaçardı...

Oysa şimdi,

Benden hiç bir şey kalmadı geriye...

Körü körüne,

Yürekler acısı bırakıp gittin

Gerçek olan bu..

Duydum ki,

Beni perperişan ettikten sonra..

Sus pus olmuşsun.

Kilitler vurmuşsun dudaklarına.

Denizlere atmışsın anahtarlarını !

Kendini onulmaz yaralar içinde bulmuşsun..

Bin pişman olmuşsun /sözde

Çok geç..

Dönsen de

Benden hiç bir şey kalmadı geriye...

Bu gidiş

Nedenini bilmediğim

Bir gidişti.

Bu gidiş,

Eşi benzeri olmayan bir gidişti..

Sonunda yapacağını yaptın işte..

Beni yalnız,

Beni öksüz,

Beni sensiz bıraktın.

Benden hiç bir şey kalmadı geriye

Bir gün apansız,

Martıların kanatlarına konup,

Denizin dalgalarında,

Geri dönülmez yollara

Uzaklara..

Çok uzaklara gittin...

Sahi,

İçin hiç mi sızlamadı mı?

Hiç mi değerim yoktu sende?

Ne çok çay bahçelerinde çaylar,

Kahveler içtik seninle..

Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var derler...

Ben vaz geçtim kırk yıldan, kırk günden

Kırk dakika da hatırım yok muydu?

Kırk dakika bile düşünmedin mi?

Hiç mi geçmedi içinden,

Hiç mi gelmedi aklına

Vazgeçmek ?

Olanlar oldu artık..

Gidene dön demenin hiç bir anlamı yok.

Bundan sonra

Bana sakın gelme..

Aklının ucundan bile geçirme..

Gelip de,

Kabuklaşmaya başlayan

Yaramı deşme artık !!!

Usandım, yıldım..

Yoruldum artık,

Benden hiç bir şey kalmadı geriye....

Sen gittin /ben bittim.

Sen gittin

Hem bana /hem sana

Yazık ettin..yazık ettin.

Seni bilmem amma..

Benden hiç bir şey kalmadı geriye...

Necdet GÖKNİL