Sarıya Çalan Eylülü Içtik

Düşen yaprakları

Şiirin satır aralarına iliştirdik

Geçen mevsimler inadına

Renkleri sarıya çalan eylülü içtik kana kana

Hüzünler acıdan tat verirken

Tepeden tırnağa yaprak rengine boyandık toprağa kavuşurcasına

Usul usul

Sessizce büyütüyoruz sevdayı

Kimseler duymadan

Gözlerin buluştuğu gün batımı kızıllığında

Öyle bir hışımla akıyor ki gönle dolan hasretlik

Ne gelecek baharlar

Ne de tebessümlü gözler avutur artık

Belki de son güneşti batan kızıllık

Bu gidişle karanlığa gebe yarınlar

Kim bilir?

Daha ne kederler doğuracak geceler

En iyisi

Susmalı diller

Sonbaharın hazin rüzgârları eşlik etmeli adımlara

Alışmalı beden can yakan sızılara

Ve

Gözler usul usul kapanmalı düşler üstüne...