Sen mi Dünyasın Dünya mı Sen

Ey yeri göğü aydınlatan güneş!

Seninle tanıdık geceyi-gündüzü

Aydınlığı-karanlığı

Bilemezdik sen olmasaydın sabahın rengini

Nasıl ayırt edebilirdik ki sensiz, sıcağı-soğuğu!..

Aklımız eksik kalıyordu

Akşamında-sabahında

Her doğuşunda-batışında

Beyazında-kızılında...

Neler oluyordu da tutuluyordun

Yeryüzünden uzak, karanlığa gömülüyordun

Işığımız yok oluyor, üşüyorduk biz

Canı çekiliyordu ruhumuzun

Gölgeler oturuyordu yüzümüze

Sevincimizi bölen!..

Sen olmasaydın anlayamazdık ki

Sen mi dünyasın, dünya mı sen

Simsiyah olsaydı evren

Ve hiçbir şey görmeseydi gözlerimiz

Bilemezdik ki ışığın/sıcağın kıymetini...

Sakın tutulma!

Sakın insanoğlunun zulmünden korkup kaçma

İnme dağların arkasına sessizce

Bizden uzaklaşma, yalnızlaştırma bizi

Silahımız olmasın karanlık

Kurunun yanında yanmasın yaş...

Yanlışlıkla denize düşme

Yokluğun kıyametimiz olur

Biz etsek de sen etme

Ne olur sen kusurumuza bakma

Neyin kıymetini bildik ki biz?..

Ormanı yaktık

Toz-duman ettik hayatı börtü-böceği ile

Yeşili kuruttuk, denizi kirlettik

Tarımı unutturduk

Toprağa zehir ektik

Taşla taşı yapıştırdık

Yüksek yüksek binalar diktik

Ve onlarla övündük...

Kendi mezarımızı kendimiz kazdık

Geriye ne kaldı ki ölmekten gayri

Hele bir de sen gidersen

Felaketimiz olur dünya!..

Ankara/23 Mayıs 2015