Seni Getirsin Rüzgarlar Bir Kardelenin Gözyaşlarında

/ olmasın diye hüzünleri , hiç yazmasaydım keşke böyle bir hüzün şiirini .

oysa aşk , eskimiş bir hüzün şehriydi , yine kendisi yazdı kendi şiirini ... /

bak sevgili

sen de görüyor musun

mor bir akşam indi üstümüze

içinde susuz yüreğimin çöl yangınları

ufukta darmadağın çaresiz bulutların göz yaşları

havada gri bir hüzün kokusu

soludukça genzimi yakan

rüzgar neler anlatıyor duyuyor musun

bir ömür yokluğun ıssız sahilinde

suskun ve yalnız bir adam

işte kanı çekilmiş bir şehrin

içimde kaybolduğu kayalıklar

bir kaç martı sessizce

yaralı halime ağlar

her bir parçası dağılmış

bir hayatın orta yeridir

severken ayrılan bilir

elbet bilirsin sende

bir uçurumdur hayat düştüğün çıkamadığın

payına düşen ayrılıktır işte

bir baksana

kader defterinin parçalanmış sayfalarında

silinmiş bütün mutluluklar

ve renklerini alıp giden bir gün

kaç kez öldüğünü unutursun

aynalara bakmayı da

gördüğün asla kendin değildir aynalarda

bir hayaldir ki gözleri

senden yaşlı bir yağmur sürgünü

istersin de bakamazsın

toprağından ayrılan bir ağaç gibi

kurursun gün gün

yağmurlarda ıslanırsın da yine

susuz bir çölde ölümü yaşarsın

ayrılığın mevsimidir hiç geçmeyen

pencereni unutur serçeler bile

karanlık bir gridir

solgun bir ömrün bahtına düşen hüzünlerinde

gün ışıkları

her gün yeniden defnedersin yüreğini

parçalanmış sevdalar mezarlığında

son duası dahi yitik

bir kaç martının yanıbaşına

gidiyorum şimdi gözlerim hüzün şehri

karlı bir dağın doruklarında sürsün varsın ayazım

bütün bulutlar insin üstümüze

vakit şimdi akşam

ey sevgili

belki de son seslenişim

bu hüzzam şiir sana

ve bil ki son dilediğim dualarımda

seni getirsin rüzgarlar

bu kar ayazında açmadan solan

bir kardelenin gözyaşlarında ...

*

03 . 03 . 2014 / istanbul