Senin Yokluğun

Donuyordum

Sanki zemherinin o soğuğunda

Yaşıyorum sensizliğin buzullarında

Yaşıyordum

Ağlıyordum

O büyük ailede kimsesizdim

Büyük şehirde yalnız kalmışcasına

Tüm dünyada tek yaşarcasına

Ağlıyordum yalnızlığıma

Perişandım

Ölüme en yakın dım

Deli fıratın içine atlarcasına

Tavan daki ipi boynuma takarcasına

Ölmüşken nefes alırcasına

Damarlarım dan akan kan

Yokturdu bedenimde

Kalbim sensizlik pompalıyodu

Dilim sensizliği konuşuyodu

Ruhum yoktu bedenimde

Onun yerine sensizlik kök salmıştı

Dallanmış budaklanmıştı

Koca çınarlar gibi

En güzel rüyalarım sensizlik olmuş

Enkötü kabuslarımsa sen

Senin yokluğun