Sensizliği Geçiştirmenin Adı

sabah gezintilerinde acımı karşılayan

nazlı yaprağım

bebeğimin henüz dillenmiş hali

balkonlar yorgunu serçem

akşam otobüslerinde düşündüğüm

ev düşüm...

çocukluktan çıkma sancısı çağımdın

bütün çabam

ezgisi ancak sokaklara uyan

haylaz ıslığım

seni hep bir başkası gibi düşündüm

kitap kapaklarında aradığım

bir ilkbahar yolculuğu utkusu

beraberce büyütülmüş

içimizde kalan

sıradan bir tatil peyzajında...

üzülmek yok ara dalgınlıklarda

buruk adımlarımın tonunda

gülüşünün sorusu yok

kendime şarkısız mesafeler kuruyorum

uykusuzluklardan

uçarı hüzünler kırsalında

trenler oynatıyorum

ilk ayrılıklardan

son uzaklara...

sensizliği geçiştirmenin

adı oluyorum

ufku sarıp sarmalıyorum

bir kapı aralığından

hiçbir kapıdan dışarı

bakamıyorum bir daha

ufkun yalnızlığından

daha yalnızım

eski bir üşümek peşimde

yeni bir üşümekteyim...