Sensizliğin Ertesi...

Gece karanlığı bilir misin korkunun anlamını

Düşler çıkmazı/nda kayboluşlarımı.

Yorgun bedenimi körelten gecenin çıkmazlığı

Sarmış kollarına beni yutuyor sanki

Yalınlığında tutunamadığım

Hayata karşı anlamsızlığımı sorguluyorum.

Geçmişe haykırmak

Sanıyormusun ki

Hıçkırıklardan ayrılma gerekçesi.

Ben gözyaşlarıma yükledim sevgimin sıcaklığını

Sancıdan kıvranan bedenime aktardım gün be gün.

Gözlerimdeki hazandan yola çıktım dem vurdum aşka

Sağır susuşunla sensizlik çekildi damarlarımdan.

Kabusum oldu artık gelmeyen şafak

Sensiz seni bekleyişlerim/in yükü omuzlarımda

Sözün kırıldığı duvara yaslanmaktayım

Yere düşen bakışları/mı kaldıramadan

Uzatma/dığın ellerine karanlığım bulaşmasın

Dağları/nı devirdiğin bu yüreği zaten taşıyamazsın.

Şimdi yarınlara uçuşmakta anılar

Anımsamadığım kollarda bu can çırpınmada.

Biliyorum

Bu yağmur/da dinecek

Bu ateş/de sönecek.

Sensizliğin ertesine varacak zaman...