Sensizliğin Ertesi

"Sessizliğin ertesi fırtınadır malum"

Şimdi,

Sensizliğin ertesi

Soğuk bir kış gecesi

Dolunaya hayran her bir yıldız

Kandırılmış duyguların ortasında

Bir ben varım

Bir yanım yarım

Terkedilmiş

Yapayalnız...

Gülmeyi öğretmiştin ya hani

Şimdi de ağlamayı öğrendim sayende.

İçimde kopan deli fırtınaların sessizliğinde

Yaşamın kıyısında

Sensizliğe direndim

Yaşamın kutsiyyetini

Ve, kıymetini

Bi kez daha yeniden öğrendim...

He,

Şimdi dişlerimi sıkıp

Dudaklarıma kanamayı da öğrettim

Gülerken ağlamayı

Ama iki şeyi beceremedim var ya

Bağışla.

Aldatmayı

Ve, ağlatmayı...

Yitirmeden sana ait içimdekileri

Kafamı duvarlara vurmayı da öğrendim

Çıldırmadan paralamayı.

Ama var ya;

Bir türlü öğrenemedim

Adam karalamayı...