Sensizlik

Yine nihayetsiz bir akşam oldu

Gönlümün hüzün penceresinde

Kalbime bir sızı göze yaş doldu

Sensiz geçen ömrün her gecesinde

Aynalar sessizce yüzüme küstü

Paramparça olup üstüme düştü

Kahkahayla bakıp halime güldü

Sensiz geçen ömrün her gecesinde

Gündüzüm kararıp geceye döndü

Güneşim kayboldu ışığım söndü

Yatağım taştan bir mezara döndü

Sensiz geçen ömrün her gecesinde

Hayalin geliyor sanki peşimde

Görür gibi seni gece düşümde

Unutamam ömrün sonu gelse de

Sensiz geçen ömrün her gecesinde

Duvarlar yıkılıp gelir üstüme

Sayıklarım adın her nefesimde

Ölüm kavuşturur bizi mahşerde

Sensiz geçen ömrün son gecesinde