Sensizlikle Imtihan

Dantelsiz bir gece örtülmüştü yastığımın üstüne, siyah

Ay damlıyordu odamın karanlığına

Ve acılarım bekaretini teslim etmek üzereydi, sualsiz.

Yüzüm hayatın yorgunluğuyla kasılırken

Gözyaşlarım kimliksizliğime ağlıyordu.

Sen, an be an uzaklaşırken kurak coğrafyamdan;

Yağmurlar gökleri yırtarcasına yağıyordu şehrime.

Bi haberdin.

Ucuz bir romanın sarı sayfalarında,

İsminin geçtiği her cümleyi hapsediyordum hafızamın ücralarına.

Zamansız saatlerde çıkarıp dimağımdan

Seriyordum soframa,

Bilmiyordun...

Yokluğunda;

Günlerimin üstü başı pas içindeydi.

Kokuları n sinmişti evin her matemine,

Duvarlar yıldızlara ismini fısıldarken;

Sen,

Başka tenlerin şehvetinde can çekişiyordun.

Tüm uzuvlarım seni ağlarken,

gözlerimde ansız izansız tebessümdün.

Şimdi;

Hangi gecenin hangi siyahına asayım gözlerini

Ya da

Hangi martının kanadını kırayım,

Beyaz bir güvercin uçsun diye...

Söylemsizdin...

Anımsar mısın şimdi erguvan kokulu gezdiğimiz şehirleri

Kumsallarında bıraktığımız aya/k izlerini

Bazen gökyüzünde maviydik

Bazen çılgın okyanuslar da dalga.

Tarihe gölge düşürmüştü aşkımızın önsözü.

Tarifsizdin.

Şimdi

Tam da arkana bakmadan gittiğin sokağın lambasında gözlerim

Birazdan sabah olacak,

Sensizlik usul usul uyanacak günün ilk dakikasına

Saçlarımdaki aklardan hesap soracağım aynaya baktığımda

Sebebin ne diye

Sonra bir avuç suyla geçmişimi gusledip,

Kimsesizliğime gömeceğim aklımı.

Oysa;

Sen ben de yarını hesaplarken;

Ben senle;

Ölümsüzdüm....