Sesi Kısık

kıyılarındayım ayrılığının

ayrıyız belki

seninle birleşerek ayrıldık

evinin en uslu çocuğusun sen

ben...hep o sallapati aykırı oğlan

istemiyorum kaçış zamanlarının yapmacıklığını

var git evine bitir yaşamak korkaklığını

sobanın başında bitsin günün yorgunluğu

yakın süreklere tav bir evcimenlikle

benimse doyamadığım sarnıçlarım var

herbiri birer yağmur fidanı

bu yoksul sokakların ayakkabısız çocuklarıyla

kovalamaç oynamak kadar hüzünlü

ve elbette ayrıyız belki

şimdi ve tüm zamanlar

sarnıç vakurluğuyla kabullendim de silindiğini

ömrümün uyanık sabahlarından saksısız

ölümün ayıklığı yormadı çocukluğumu

çocuklar hiç ölür gibi ölmezler

ellerinin ceplerinden çıkmamışlığına yakışmaz hiçbir ölmek

ve yine çünkü ben de uyumadım seni düşünmeden bir gün bile

varsın ölüm uyanık kalsın

sıradan bir günün başlangıcı kadar özgüvensiz

sesi kısık

sen yüreğimin bağbozumlarında iç kanımı yeter ki