Sessizce Gidişine Ağladim
Hani gözlerinden yaş gelmese de ağlar ya insan
İşte ben öyle sessizce gidişine ağladım bugün
Ayrılık değil mutluluğumuzu bitirmek için
Çabalayan zamandı beni ağlatan
Beraber geçirdiğimiz saatleri
Bir an' a sığdırmıştı acımasızca
Ben;
Otobüse bindiğinde bile yaşadığımız mutluluğun
Farkında olan gözlerine ağladım
Gideceğini bildiğim halde
Sana doya doya sarılamadığımı anladığımda ağladım
Anlamsız kalabalığın içinde çaresiz kaldığımda
Yalnızlık boğazımı gurur ise ayaklarımı sardığında ağladım
Yalan denizinde boğulmamak için çırpınırken
Gerçek dalgaların farkına vardığımda ağladım
Cam aralığından sızan sigaramın dumanı gibi
Sessiz ve tereddütsüz gidişine ağladım
Şimdilerde ben yalnızlık bayrağını çektim
Mutluluk bahçesinde, hiç istemeyerek
Birazdan gün ağaracak ve kıyamet kopacak
Deli divane gönlüm virane olacak
Yalnızlık hiç bitmeyen haçlı seferleri düzenleyecek
En zayıf cepheye, kalbime
İşte o zaman mutluluk askerleri
Yavaş yavaş dökülecek gözlerimden
Gazileri gururum, şehitleri onurum olacak
Ama üzülme güzelim bugünlerde ben;
Umutlar ekiyorum ayrılık bataklığına
Sabır taşları döşüyorum dört bir tarafına
Ve hasat zamanı geldiğinde
Sevinç tırpanlarıyla biçeceğim seni sinemde