Sessizliğimi Boynuma Asıyorum

Kırıyorum

Gözlerimdeki kan çanaklarını.

Hüznüm düşüyor

Çiğinden üşümüş yapraklara.

Sonra sımsıkı sarılıyorum

Bastığın topraklara

Yalnızlığımı ararken

Saklanan güneş ardında

Utanmış yüzümün

Korkaklığı siliyor izlerini.

Nefes almaya çalıştıkça aklım

Bir su gölgesinde

Şakaklarıma çivi çakıyor

Sonra üşenmeden gidiyor...

Ölüm ilanı mı veriyor...!!!

Manşetlerinde;

Yalnızlığımı sulara bulayıp

Kan çanaklarında

Düşlerimi yüzdürdüğüm yazıyor.

Sonra,

Düş yaprakları kuruyor

Çiğinden hiçbir şey kaybetmeden,

Derin bir nefes çekiyorum

Korkaklığına aldırmadan

Bir toprak da daha

Yüzümün yalnızlığını yakıyorum.

Sessizliğimi kurutup

Boynuma asıyorum.