Sevgisiz Yüreği Taşımayacaksın
Aldım yüreğimi ellerime
El olan sevdiklerimden uzağa
Yürüdüm sessizce
Hüzün denizinin sahilinde
Dalgaların hırçınlığında
Kulaçladım hayatı inadına
İncitmemek olan sevginin hürmetine
Ama hayat salt sevgi değilmiş
Geç öğrendim küçüğüm
Öfkekıranı yıkılmış bir yüreğin
Yeniden yıkıldım her dalgasında
Kışına bahar oldukça
Acısına umut oldukça
Öfkesine toprak oldukça
Hatasına gece oldukça
Sustukça, anlamaya çalıştıkça
Hoyratça yağmalandı
Sevgi adına birliktirdiklerim
Karlar yağdı güvendiğim dağlara
Hayatın imbiğinden süzülen söz
Sevmek incitmemek kadar
İncinmemekmiş geç öğrendim
Kırılmasın diye kırılmak
Üzülmesin diye üzülmek
Ağlamasın diye ağlamak
Yorulmasın diye yorulmak
Öfkelenmesin diye alttan almak
Acizliği kadere taşımakmış
Çok geç öğrendim küçüğüm
Gerektiğinde arkanı döneceksin
Alttan almayacak susmayacaksın
Yumruğunu sıkıp masaya vuracaksın
İnceldiği yerden kopsun deyip
Sevgisiz yüreği taşımayacaksın
Hak etmeyenden yüz çevirip
Gözyaşlarına boğulmayacaksın
Arkasını dönüp gidene
Dur demeyecek yasını tutmayacaksın
Ki en büyük ihanettir unutma
Sevmesini bilmeyeni gönlünde taşımak
Seyit Ahmet Uzun