Sevişme -II

Hiç kimseden hiç kimseye mektuplar yazıyorum

Okunmayan mürekkeple

Unutmayı aklıma kazıyorum kederi

Sevişmek için olmayan mazeretlerimle

Hüzün gelemiyor artık peşimden

Acıdan bin fersah uzaktayım

Umurumda değil zira

Sevişmemin tam da ortasındayım

Müsadeler alıyorum hayattan

Akmıyor zerrece kanım

Boşalıyor zembereği zihnimin

Sarsılmaktayım

Çığlık çığlığa sessizliğe dokunuyor dilim

Bütün zırhlarından arınıyor gece

Daha bir gür çıkıyor şimdi

İç sesimle monologdayım

Düşünceler ulu orta sıyırıyor zincirlerini

Ay ışığında kendimden arınmaktayım

Çıplak kalıyor elimde gece

Yıldız tozlarına yolculuktayım

Şafak sökmeden aklımı siyahtan

Işığa dokunacak gözlerim

Vazgeçtim şükür saraydan tahttan

Asla eski ben olmayacağım.