Sevmelerimi Göğsüne Yatırdım

Yokluğun ne zordur bilemezsin.

Gülerek başlayan gün sensizlikte boynunu büküyor

Geceme kan dökmeye ne hakkın var

Bütün kadınların sana benzemesi

Yokluğundan olsa gerek.

Bir gelsen...;

Gözlerimi gözlerinde dinlendirsem

Görmediğin,bilmediğin sevgimle

Dokunabilsem yüreğine.

Söz olup;

Diline düşsem

Yetim gecelerime eşlik eden ritmi

Duyurabilsem sana aşkla

Ölür müyüm...

Beni her gün öldürmeye ne hakkın var.

Hadi

Yitir gözlerini

Bilmediğin bakışlarda.

Isıt ellerini

Çamura bulanmış

Yalan ayalarda

Ben

Kokunu gözlerimde

Büyütürüm.

Yasaklanmış bir aşkın

Satır aralarına

Adına yazılmış

Güller dökerim.

Güllerimi soldurmaya ne hakkın var...

Düşümde arıyorken sesini

Gerçeğime düştü nefesin

Ben gibi bakıyordun

Yaşanılması zorunlu hayatın penceresinden

Ellerin buz kesiğiydi

Saçlarında savrulmaya amade mutluluklar

Gözlerinde

Dökülmeye yeltenmiş

Menekşe kokan yaşlar vardı

Ben gibiydin

Benden

Benliğime girip

Sendeliğimi kırmaya ne hakkın vardı

Şimdi ölmek zamanı

Son nefesim sende kaldı

Ben giderken

Seni sevmelerimi

Göğsüne yatırdım

Ömründe büyüsün