Şiir Çocuğu

Yarı yıkık harflerin ağacına boy atan

rüzgarın şiir çocuğu...

Bulut serinliği akşamın aklıyla

Ne çok yol çizilir içimin hareli ıslağına

Nabzımda suskusu dallar/

Birbirine giren odalar

gider gelirim..

-sıkı tut ellerimi-

Karanlıkta çoğalan ışık gizleri

Yüzümün kavruk uçurumuna

Kuyuların duru boşluğu

Ve

İncelen nefesimde

dar kapıları

Hüzün

Güneşi kırılmış doğum sancısı

İniyor pencere kayıkları üstüme/

Üstümde gölgeden bir tüy

Damlasında kıvrımları seslerin.

Satırlarıma inen lacivert gecede

Gözlerimin çölüne yağasım var

karanlığı..

Suratı asık gökyüzü kırık dağ

Ay ın camından yıldız kuşlarıyla koşan

Siyah bir kızılı mısralandırdığında çığlıklar

Gövdem türkülerin nakışından sallanır

Uzakların avlusunda sararmış resim gün

Öyle dalgın dervişleri

Düş ayazının narında

-ver ellerini çocuk-

Pıhtı zamana çiçeklenen

Dil yalnızlığında yanar heceler

Acemi at gibi

toprağa..

Tenimizde iklim saçları

yürüyelim dünyaya

İçimizde yorgun denizin dilleştiği

sevinç uyansın

Dudaklarımda uyuyan tohum

Ve gizinde hınzır su

Yüzümde şiir çocuğu

Gergin yalnızlık sabahın

perdesine..

Hadi

Sıva yolları,kolları

Irmak kımıldanıyor mavi deftere

......