Sincabın Aşkı

Genç sincap rüzgarda savrulan gazeteyi gördü

Koştu koştu gazete bir dal parçasına tutundu

Sincap bakakaldı gazetedeki balık resmine

Aşık oldu penbe benekli japon balığına

Gazete uçup gitti rüzgarla havaya

Sincap donakaldı uçan aşkıyla dal kenarında

Günlerce rüyasında gördü penbe balığı

Beraber çok mutluydular hemde aşık

Ona ulaşmalıydı bulmalıydı aşkını

Dinmeliydi artık kalbindeki bu aşk yangını

Ağacın tepesindeyken gördü onu bir pencerede

Yüzüyordu çıkmak ister gibi bir hali vardı baktı sincaba

Gel dergibi baktı gel dergibi

Sinacap fırladı attı kendini pencere kenarına

Girmeliydi içeri varmalıydı sevdiğine almalıydı onu

Çatıda dolaşırken fark etti bacayı içeriye giren tek yoldu

Once korkarak sonra coşkunca bıraktı kendini aşağıya

Düştü yere üstü başı kömür tozu siyah bir kedi gibi

Yaklaştı balığa baktı hayran hayran

İşte gelmişti sevdine

Alıp kaçmalıydı başka yolu yoktu bu işin

Daldırdı pençesini bir hamlede kavradı penbeciği

Çırpınsada balık çaresizdi nefes alamıyordu

Sincap heyecanla koştu bacadan çıkmak için

Çok çalıştı, çabaladı tırmanamadı bir türlü kara delikten

Penbe balık nefessiz simsiyah olmuş ölmüştü

Simcap telaşlandı penbeciği koyverdi suyun içine

Sonra tekrar gelirim belki kapı açılınca

Balık suya battı bakmıyordu sincaba aşık aşık

Sincabı fark eden insan aldı eline tüfeği

Sincap attı yine kara deliğe kendini

Çok sıçrasada düştü tekrar bacadan

İnsan çekti tetiği bir ışık patlaması oluverdi

Sincap acı duydu sonra balığı görüverdi

Çok sevindi gülümsedi

İşte dedi başardım çıktık beraber o evden

Mutlu olacağız artık beraber....