Siyah Anadolu

ölüm sessizliğidir ekim

acı serpiştirecek birazdan belli

yaralı bir anka,dağların arkasında

mecalsiz ve sessiz

savuracak küllerini

ve işte durdu zaman

vurgun yedi,güneş

soldu ebediyen

yine eksildim

bu karanlığın mahşerinde

kaç mezar deşildi

bu mahşer yerinde

bir minik yavru

tutunmuş minik parmakları

gözleri iki nehir

matem dolu anasının sıtmalı göğsüne

yanındaki bebeği için çoğalır ananın tasası

sütü bitince

tükürüğüyle besler

ve bitmez yavrusu için yaşama çabası

ay dolu

siyah Anadolu

toprak yutmuş başka bir çocuk gözleri dolu dolu

ölebileceğine mi ihtimal versin.

yoksa yaşayabileceğine mi?

iki beton arası

kısa ve dar lahitlerin içerisinde

kaldı yası

dışarda hava kış_soğuk

nefesi boğuk boğuk

ne kadarda Anadolu kokuyordu oysa

nefesini kesiverdi bir anda ölüm meleği

ve son bakışlar kıyama durur

bu felaket,bir alamettir

kıyameti duyurur

gün sessizliğidir ekim

ölüm'ü serpiştirir

biz ne kadar inanmak istemesekte

bizi bu sınav dolu ölümlerle

işte böyle yüzleştirir