Sızılar

kendine sürgündür aslında insan... kendine mülteci ...

-gözleri yosun kokulu çocukları sardı kollarına-

-kahır yüklenmiş gökyüzünden utandı-

deniz bir efkar ülkesi

deniz

hüzzam bir ayrılık şarkısıydı şimdi

günler

acıya bulanmış sönmeyen yangın

aylar

solan mevsimlerin hüznü

yaşamak

matemli bir yalnızlık

yıllar

mülteci kırgınlıklar

var olmak -bunca yoklukta-

derin bir kayboluş öyküsüydü

hiç kimse/siz sizleri

hükümsüz kılan -hiç-likleriniz

evrensel adalet sayılırdı bu coğrafyalarda

devran yine döner

zaman/sız sızılar kalırdı orta yerde

sahip/siz sahipsizler

sahibi siz olan sahip/sizlikler ...

**

Kaderine sahip çıktığı gün insan , kaderini değiştirmeyi de başaracak ... Olan biten her şey, bizim ellerimizde şekillenerek kaderlerimize dönüşür... Kaderini davranışlarıyla çizen insandır ...

**

istanbul - 22 aralık 2015