Şizofren Dünyam

Hak etmiyorum ne seni ne sensizliği

Sana yazdığım her son şiiri hak etmediğin gibi...

Tüm acılar fazla bu aşka

Canıma okuyan tüm zamanlar kayıp

Bulanık bakışlardan süzülen yüzün

Şizofren olmuş dünyamın altında kalan duygular

Reva belli ki bu bedene...

Ellerimi titreten ne varlığın ne yokluğun

Ellerimi titreten;

Hiçbir boylamın yetişemeyeceği

Yüzümden /bana dönük/ sırtına olan uzaklık...

Sana sunduğum hayatın kendi içinde çelişkisi bu

Önce ihtimalini heceleyen umutlara lanet yağacak

Kapı dışarı edilecek aşk bilmem kaçıncı kez

Sonra yine tanıdık sahnelerde bitecek kardeş kavgası

Yani dönüşümüz sana olacak elim biraz daha kanlı

?Ah keşke!' dedirtmeyecek soğuk duruşları

Eritebilseydik keşke senle.

İkimizin de bulunduğu bir cümlenin

Olumlu yüklemine geniş zaman katsak keşke...

Değişiyordu senle olunca kimliğim

Ve ben tüm olmazlarımı seninle kabullendim

Hem sevdirip hem nefreti sığdırdın aynı anda avucuma

Narkozu yoktu biliyorum sancılarının

Göz yaşartıcı şarkılar da bitiyordu, direncim kırılmayınca

Ve ben oyuncağı elinden alınmış çocuk öfkesinde ağlıyordum

Oysa hayalin dışında benimle olmamıştı hiç varlığın

Artık devamlı sensizliği yazmaktan da sıkıldım

Hiç geçmediğin bu yolda adımlarını izlemekten sıkıldım...