Sokak Çocukları

Yırtık bir pabuçla

Kısacık bir pantolondu

Yoksulluğun adı

Açlık bize çok alışkın

Kapımızdan eksik olmazdı.

Aç uyumak güzeldi

Çünkü,

Uyanık göremediğimiz

Yiyeceklerdi düşlerimiz.

Ceplerin delik olması

Hiç dert değil

Yoksa koyacak metelik.

Deniz kıyısında oturup

Gemileri seyretmekti

En büyük lüksümüz...

Sokak çocuğuydu adımız.

Oysa bilirdik hepimiz

Sokaklar doğuramazdı

Biz de insan evladıydık...