Solum Sen Dolu Ben Yalnızlık

yine kayıpsın yine suskun

yokluğun gürültülü ve vurgun

özleminden beklemek yorgun

zaman yorgun

umutlar çaresiz gülüşler meçhul

kifayet sıfatsızlaştı kelimeler meçhul

dünlerimiz girdaptaydı hep zaten yarınlarımız meçhul

bu asırda insanlık bile ıssızlaştı hayatın kendisi meçhul

penceremde güneş hakim ama kalbim yokluğunla karanlık

soluğuma saplandı kuytu bir tutarsızlık

solum sen dolu ben yalnızlık

gel gülüşünle aydınlansın bu karanlık