Son Gülüş

koptu beklenen kıyamet

bir ekim ortası

gündüz başlayan,hüzün yağmurları

dindi nihayet

kuşluk vakti

secdede yaralı bir yavru kuş

yarım kaldı,aminsiz duası

avşar kızının dilinde

hazin bozlak türküsü

bitirdi çoşkusunu

yaşam sevincini

bu aşk öyküsü

koynunda bakır tenli sevdası

koparılırken bağı,sevmenin tam orta yerinden

dağılırken günah tozlarıyla,

alıp verişini nefesinin

dinleyen rüzgar

od düşen ağarmış saçlarını okşuyan gece

utanır bu halinden kadının

ve devrilirken basamaklarından paslı zamanın

iz bıraktığı yaralı alnını öper çocuk

hafifler sanki acıları birazcık

karanlık lahitlerde züleyha

yusufsuz yüreği

dağınık t/arafta

küllerini üflüyor,uçuk dudakları

göç etmekte son gülüşleri

ebabil eşliğinde

takılmayan saçlarına gelinlik taç'ını sen tak

kınasını avuçlarına sen yak,çocuk!

yitip giden ömrünün

bu ölüm döşeğinde