Son Olsun

ellerimi çektim

hükmü kestim

ferman gözlerimdi

kör oldum...

ağlayan yanlarımı körelttim

gözyaşım umman oldu yüreğime aktı

gölüm gönlün oldu

gönlün kara sulara döndü

bugün günlerden zindan

bugün güneş doğmamış

gün bitmiş

toprak kokuyor bahtiyarlığım...

yarınlarım zamansızlığın pençesinde asılı,

bir aslanın gölgesi gibi korkutuyor

yağmurlar, şimşekler büyütüyor içerilerinde

gökler gürüldüyor daimi bedenimde...

korkuyorum...

ya geçmezse.

sönsün son ışıklarda gözlerimde

ne sen ne ben ne kavgalar

nede yarım bıraktığın gölgem kalsın

toprak koksun yarınlar

gölgem gam dolsun gözlerinde

kirpiğim değsin son defa gözyaşıma

son olsun...