Son Vaha

Kurt kapanına yakalanırım her gece

Kan revan içindedir şafaklarım

Bu kaç bininci gecedir yenildiğim

Hüznümü alıp yollara düştüğüm

Başladığım yere döndüğüm her defasında

Bu kaçıncı çöl

Üzerimde bir ölünün toprağı

Dudaklarım çatlak

Beynimi insafsız hayaller parçalıyor

Vurulan kazmaların hesabı yok

Ruhum susuz, ben nefessiz

Söküp atamadığım avcılar

Yüzleri şekilsiz

Hedefsiz kurşunların hedefi mi olmalıydı gözlerim

Sana bakmak dururken

Hep aklımdasın

Hatırladıkça yüreğimden vuruluyorum

Ölen dün gibi yine ben oluyorum

Hücrelerimdeki pişmanlıklar

Taşıyamıyorum sensizliği, dizlerim büküldü

Çöktüm izlerimin üstüne, bir sel her gece gelen

Bir tufan

Çırpınmaya mecal kalmamış eskiye inat

Boğuluyorum

Sevilen bir dudağı öpmek ne güzeldir yasaksız

Yeter artık ey felek

Kendi dudaklarımı kanatmaktan bıktım

Azmi kadar büyük bir heykel gibiydim

Gel gör şimdi viraneye döndüm

Parça parça döküldüm

Yıkıldım

Ya Rab!

Hasret belgeseline döndü bu beden

Ne olur, ne olur bir defa gülümseyeyim

İzin ver şu yaşamak deniyor ya dünyaya

Gözlerine bir defa daha bakmadan ölmeyeyim

Kurt kapanına yakalanmayayım her gece

Kan revan içinde olmasın şafaklarım

Tek gecem olsun gülümsediğim

Mutlulukla yollarında oynadığım

Başladığım yere dönmediğim her defasında

İzin ver ilk ve son vaham olsun